"ร้อยเรียงความคิด ร้อยคิดมาเขียน"

"กอดตัวเอง"ให้เป็นในวันที่ไม่มีใคร
บอกตัวเองว่า"ยังไหว" ในวันที่ใจอ่อนล้า
ทำตัวเองให้ "เข้มแข็ง" แม้ในวันที่มีน้ำตา
เพราะคงไม่มีใครเห็นค่า...ถ้าตัวเราไม่รักตัวเอง !!!

สิ่งที่เราควรจะแสวงหามากที่สุดในชีวิต  ไม่ใช่ ทรัพย์สิน เงินทอง ตำแหน่ง หน้าที่การงาน หรือ แฟน แต่ควรจะแสวงหา "พระเจ้า"

แล้วพระองค์จะเติมเต็มสิ่งเหล่านี้ให้กับเราเอง

จากลูกสาวชาวนา มาเป็นลูกจ้างเขา
เพื่อนรักคือความเหงา เพื่อนแท้คือใจสู้
เป็นฟันเฟืองของเมืองเจริญ ลำบากเหลือเกินใครบ้างจะรู้
ดาวที่มองดู สมุติเป็นสายตาคนห่วงใย

การหยิบยื่นมิตรภาพและการหนุนใจ
ผู้เดียวดายคือการทำให้ผู้เหนื่อยอ่อนมีเรี่ยวแรง

ชีวิตคือการเดินทาง...จะมีใครสั
กคนเดินเคียงข้าง...หรือ
เดินคนเดียว...มันก็ต้องเดิน...การมีใครเดินข้างๆ...ไม่
ได้ทำให้เดินเร็วขึ้น...มันแค่ทำให้การเดินทาง..อุ่นใจขึ้นเท่านั้น....

แล้ววันนี้จะเป็นไรไป...ถ้าจะต้
องเดินคนเดียว..

คนทุกคนก็ล้วนแต่มีความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้นแหละ(ทุกข์บ้างสุขบ้างปะปนกัน ไป) แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะแสดงออกมากน้อยแค่ไหน ใครบางคนสามารถต่อสู้ปัญหาและผ่านพ้นไปได้ แต่ก็มีใครบางคนยอมพ่ายแพ้
(เป็นกำลังใจให้ทุกคนให้สามารถผ่านพ้นปัญหาทุกอย่างไปให้ได้นะคะ)

กว่าจะ "รัก" กัน..."ผูกพัน" จนวันนี้
ต้องผ่านทั้งเรื่อง "ร้าย"และ "ดี"มาแค่ไหน!?
จนวันนี้...แค่เรื่องเล็กๆที่ต่าง "ไม่เข้าใจ"
จะ "ปล่อยมือ" จากกันไป...ทบทวน "หัวใจ" ดีแล้วหรือยัง

ในยาม "ท้อ"...ขอแค่ "กำลังใจ"จากใครสักคน
ในยาม "สับสน"...ขอแค่มีคน"คอยปลอบ"คอยรับฟัง
ในยาม"หมดหวัง"...ขอแค่มีคน.."จับมือ"ไว้ ไม่ปล่อยให้อ้างว้าง
ในยาม "หมดหวัง"..ขอแค่มีคน "นั่งตบหลัง" แล้วบอกว่า"ฉันเข้าใจ"

ความสุขของเรา
อาจจะไม่ได้เกิดจาก...การทำให้ต
ัวเอง...มีรอยยิ้ม...เสมอไป
แต่อาจจะเกิดขึ้น..จากการทำให้คนอื่นๆ...มีรอยยิ้ม...:-))

...ในหนึ่งช่วงชีวิต ของคนเราต้องพบทั้งเรื่องดีและไม่ดี..
...เรื่องที่ทำให้เราร้องไห้ เสียน้ำตาและเรื่องดีๆที่ทำให้อมยิ้มทั้งวัน

...ทุกๆอย่างมันเข้ามาและผ่านไปไม่ต่างกับสายลม
...บางเรื่องก้อน่าจดจำ บางเรื่องก้อโหดร้าย
หากทุกเรื่องคือหน้าหนึ่งของกระดานชีวิต
..คุณจะลบหรือปล่อยมันเอาไว้..ก็แล้วแต่คุณ
และหากคุณเลือกที่จะจดจำมันไว้
..ยิ่งนานวัน ร่องรอยมันยิ่งลึก
กลายเป็นบาดแผล ฝังใจคุณไปตลอดชีวิต..

" The greatest tragedy of life is not that men perish but that they cease to love"
เรื่องที่น่าเศร้าที่สุดในชีวิต
ไม่ใช่เรื่องที่คนเราต้องตาย แต่เป็นเรื่องที่คนเราหยุดที่จะรักกัน
W. Somerset Maugham

จงบินให้สูงกว่าที่คิด . . . . เพราะชีวิตสั้นกว่าที่หวัง
จงพูดให้น้อยกว่าที่ฟัง . . . และทำให้มากกว่าที่พูด
จงหวังให้น้อยกว่าที่รัก . . . เพราะอาจอกหักใจสลาย
จงดีให้มากกว่าที่ร้าย . . . . และอภัยให้มากกว่าที่ชัง
จงปล่อยวางให้มากกว่าที่เป็น .. และจะเห็นความสุขที่แท้จริง



ที่มา :   www.facebook.com/pornpayao.siriphunyakul
ขอบคุณสำหรับผู้ที่เขียนมาแบ่งปันใน FB ล้วนให้สาระข้อคิดที่ดีๆ